Sytuacja jest prosta – jeżeli wyjdę z domu około 7:40, mogę złapać autobus, który jest jakoś w okolicach za piętnaście ósma, albo iść na piechotę – spokojnie da się dojść z domu na uczelnię w ciągu 15 minut. Jeżeli wyjdę z domu później, nadal mogę dotrzeć na czas, wystarczy, że wskoczę do autobusu, który odjeżdża za pięć ósma. Mieszkam stosunkowo blisko i mam na dodatek dwa autobusy w okolicach 8 rano, teoretycznie więc, nie ma szansy, żeby nie dotrzeć na czas. Jak więc, do cholery, dzieje się tak, że na pierwszych zajęciach ląduje zwykle 5 – 10 minut po ich rozpoczęciu? Cóż, to proste.

Chodzi o samochód.

Dzień w dzień, kilka minut przed 8 rano, przez skrzyżowanie, przy którym mieści się przystanek, przetacza się pewien samochód rodem z UK, który sprawia, że zaczynam się ślinić. Przyznaję, w czasie tej pory roku jest to stosunkowo niebezpieczne ze względu na tworzące się sople (to nie przesada, jest tutaj -23; czekam, aż niedźwiedzie polarne zaczną spontanicznie wylęgać się na ulicach), ale odłamuję je i jest po sprawie, nawet pomimo tego, że boli jak diabli. Tak, chodzi o samochód, który jest w obrazku piętro wyżej – Aston Martin V12 Vantage.

Można śmiało powiedzieć, że V12 Vantage nie jest najszybszy na świecie. Nie ma też najlepszego przyspieszenia od 0-100. Jego generujące 510 koni, sześciolitrowe V12 pali tyle, że ekodebile patrzyliby na niego pobłażliwiej, gdyby działał na krojonym delfinie zmieszanym z czystym ołowiem, ale to w zasadzie zaleta tego samochodu – wszystko, co jest przygnębia „przytulaczy drzew” jest in plus. Niemniej, Vantage nie jest ani tani, jak na samochód tej wielkości, ani specjalnie praktyczny, ani nawet jakoś wybitnie naszpikowany elektroniką. Ale ma w zobie to coś; ma w sobie „zing”. Jest do bólu fantasycznym, mechanicznym połączeniem silnika V12 i ręcznej skrzyni biegów, które nie wymaga od kierowcy znajomości fizyki kwantowej przy redukcji biegu. Stanowi ucieleśnienie samochodu, którym chciałbym się wybrać w wycieczkę po Europie ze swoją kobietą, wrzucając do bagażnika jedynie garść ciuchów i Euro na hotele, jedzenie i paliwo. Czy, w zasadzie, paliwo, jedzenie i hotele, w tej kolejności. Bo spać w Astonie raczej da radę.

Nigdy nie jeździłem V12 Vantage, ale miałem z nim kilka spotkań, kiedy mieszkałem jeszcze w Warszawie, specjalnie podjeżdżałem tramwajem jeden przystanek dalej, żeby rzucić okiem na not-so-baby-Astona, który sterczał w salonie Aston Martin Warszawa na saskiej kępie i za każdym razem szczerzyłem się do tego samochodu jak debil ubrany w modną kurtkę z rękawami zawiązanymi na plecach. W Białymstoku widzę go znacznie częściej, bo przy okazji niemalże każdych zajęć na 8, a zdarzyło się też parę razy natknąć na niego w trakcie przemieszczania się gdzieś tam, a wszystko dlatego, że ten niesamowicie szczęśliwy człowiek, będący właścicielem AMV12, robi z nim coś, co powinno się robić z samochodem – jeździ nim. Nie zapłacił przeszło pół miliona złotych za coś, co stoi w garażu i jest okazyjnie wyciągane na światło dzienne, a zrobił ze swojego samochodu coś na wzór obiektu użyteczności publicznej. Pozwólcie, że wyjaśnię – jest grupa samochodów, które są podpinane pod dziła sztuki, a jeżdżenie nimi można przyrównać, do zwinięcia z muzeum obrazu Rembranta i bieganie z nim nam głową po ulicy, w celu rozpowszechniania piękna. V12 Vantage jest, obok Lamborghini Gallardo SL, Ferrari 458 Italia i kilku innych samochodów, użytecznym dziełem sztuki. Jest to na swój sposób paradoksalne, bo eksperci od sztuki, wiecie, ludzie noszący bardzo grube oprawki w swoich okularach, którzy zwykle mówią o wyraźnym wpływie nurtu neoklasycznego w wystroju jakiegoś domu, właśnie ci ludzie, często mówią, że dzieło sztuki nie może być użyteczne. Tym osobom mówię wprost: wypchajcie się, bo oprawki wam przysłoniły oczy. Nie ma wielu rzeczy piękniejszych niż Alfa 8C Competizione i gdyby ktoś postawił obok siebie w/w Alfę oraz jedno z dzieł Rafaela Santi, miałbym niewymowny dylemat, co zabrać do domu. Vantagem zdarzyło mi się jeździć w GT5, moim oknie na motoryzacyjne piękno, i powiem tak: po zrobieniu przeszło 2000km tym samochodem po przeróżnych torach, za każdym razem gdy włączam Nurburgring Nordschleife, ustawiam sobie godzinę 5:40, upływ czasu na 1 (realny), odwzorowanie przyczepności na prawdziwe i rzucam się w jazdę Vantagem z wielkim bananem na tworzy. Bo ten samochód jest tak dobry, tak przyjazny, tak genialny, że brakuje słów.

Kończąc moją nieco przydługą dywagację – nie wiem, kto jeździ tym Vantagem, ale dziękuję mu, że kupił ten samochód i go używa. Bo za każdym razem, kiedy go widzę, na mojej twarzy gości szeroki uśmiech, a dzień staje się odrobinę lepszy.

Kasabian jest zespołem, z którym zawsze mam problem – ilekroć wydadzą nową płytę, muszę poświęcić jej sporo czasu, przesłuchać kilka razy, koncentrując się tylko i wyłącznie na tym. Po takiej rundzie „sam na sam” zwykle zdejmuję słuchawki, gapię się tępo w przestrzeń przed sobą i uświadamiam sobie, że inaugurację mam za sobą, mogę wrzucić płytę na Androida, a sam krążek (fizycznie) do samochodu i słuchać go cały czas. Velociraptor! musiał zostać przetrawiony przeze mnie w dokładnie ten sam sposób, ale mogę wreszcie powiedzieć, że ostatnia płyta Kasabiana jest absolutnie fantastyczna. Na tyle fantastyczna, że kiedy rodzicielka ukradła mój egzemplarz Velociraptor! podczas świątecznego pobytu w domu rodzinnym, bez cienia żalu pobiegłem do sklepu i kupiłem drugą, tym razem w wersji limitowanej, której (z dziwnych względów) nie widziałem w czasie premiery.

Wnętrze drapieżnika

Limitka różni się pod paroma względami od zwykłej edycji (wszak jest limitowana): po pierwsze, mamy miłe dla oka kartonowe opakowanie, które przynajmniej sprawia wrażenie w miarę solidnego (pozdrawiam Sony i ich LE robione ze zużytych torebek po herbacie), przyozdobione szkicem artu ze standardowej edycji. Drugą kwestią jest zawartość: opis na pudełku mówi o CD + koncertowym DVD, przy czym na zewnątrz nie są wymienione kawałki z koncertu, wiadomo tylko, że chodzi o imprezę, która odbyła się w Dublinie. Jeżeli zasugerujemy się tym, że nie ma informacji o innych bonusach i mimo wszystko kupimy tę wersję, to w domu czeka nas mała niespodzianka, bowiem po zdarciu folii i otworzeniu Velociraptor! okaże się, że na samym szczycie zawartości pudełka jest… plakat. Poważnie; nie ma on co prawda kosmicznych rozmiarów rzędu 50×30 cali, a jedynie 38x38cm, ale jest, i – moim zdaniem przynajmniej – stanowi miły dodatek. Dorzucili nawet cztery pinezki, przez co można się poczuć, jakbyś właśnie rozpakowywał jakiś mebel z ikea.

Piętro niżej spoczywa właściwa płyta, opakowana w czarną kopertę, a w zasadzie kieszeń, na której widnieje jedynie napis „AUDIO” oraz „Kasabian / Velociraptor” wraz z numerem seryjnym czy czymś w tym guście, chyba ku uciesze księgowych, którzy znajdą tą płytę w pokoju swoich dzieci. Pod płytą z muzyką jest koncertowe DVD; białe opakowanie opisane „VISUAL” + „Kasabian / Live from The O2 Dublin 27/11/09″ i w duchu czystego malkontenctwa wytknę jedynie fakt, że to DVD, a chciałbym Blu-Ray. Ogólnie jednak, koncert sam w sobie jest świetny – niemalże dwie godziny stanowiące namiastkę tego, czego można było doświadczyć faktycznie tam będąc. Listę kawałków, które zostały wykonane przez Brytyjczyków, znajdziecie pod tekstem; moim zdaniem line-up był po prostu bardzo dobry. Na samym dole pudełka znajdujemy booklet z tekstami piosenek, listą utworów z obydwu płyt wchodzących w skład zestawu i zdjęciem grupy.

Dźwięk drapieżnika.

Nie ma co owijać w bawełnę, uwielbiam Kasabiana i nowy album mocno przypadł mi do gustu, głównie dlatego, że jest to dobrze zgrany duet muzyki z tekstem, a nie – jak to nieraz bywa – tekst jest sobie, a muzyka sobie, co jest OK, pod warunkiem, że chce się tego używać, jako coś lecącego w tle. Nie zrozumcie mnie źle, Velociraptor! nie jest krążkiem, którego należy słuchać jedynie w skupieniu, głęboko dumając nad tekstami, bo świetnie się sprawdza w roli muzyki do samochodu, ale jeśli tylko kogoś najdzie ochota, na wsłuchanie się w słowa, to ostatnie wydawnictwo Kasabiana jest świetną płytą na tą okazję. Wśród jedenastu kawałków przewijają się spokojniejsze „Goodbye Kiss”, „La Fee Verte” czy zamykający całość „Neon Noon”, świetne do rozruchu „Switchblade Smiles”, które było z resztą pierwszym singlem promującym płytę, a prywatnie stanowi mój budzik (obok „Everything Is Not Lost” Coldplay, ale to inna sprawa), a „Days Are Forgotten” i „Re-Wired” to abolutne perły, na otwartą drogę. W kategorii „nadawania się do samochodu” te dwa kawałki są tuż obok „Stuntman” z płyty Empire, który u mnie w głowie wywołuje wizję Lamborghini Gallardo LP570-4 Superleggera drącego wąską drogą w alpach, z prędkościami zahaczającymi o 300kmh. Utworem zdecydowanie godnym do polecenia jest też „Acid Turkish Bath (Shelter From The Storm)”, problem w tym, że nie bardzo wiem dlaczego. Nie umiem rozgryźć tego kawałka, ale jest w nim coś absolutnie fantastycznego. Plus, „Re-Wired” zostało okraszone jednym z najlepszych teledysków zeszłego roku (COSSIE!), dlatego też zachęcam każdego, do obejrzenia w/w wideo poniżej.

Kończąc zaś moje wypociny szybkim podsumowaniem: jeśli szukacie sensownej płyty, to kupcie Velaciraptor! bez jakichkolwiek obaw, bo Kasabian stworzył kolejny, świetny album, nadający się zarówno jako background music do Gran Turismo 5, jak i coś, co przygrywa w słuchawkach gdy idziecie z psem na spacer.

Skład drapieżnika.

Płyta CD:

1. Let’s Roll Just Like We Used To
2. Days Are Forgotten
3. Goodbye Kiss
4. La Fée Verte
5. Velociraptor!
6. Acid Turkish Bath (Shelter From the Storm)
7. I Hear Voices
8. Re-Wired
9. Man of Simple Pleasures
10. Switchblade Smiles
11. Neon Noon

Koncertowe DVD ( po slashu, w nawiasie, album, z którego pochodzi utwór)

1. Julie & the Mothman / (Underdog)
2. Underdog / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
3. Where Did All the Love Go? / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
4. Swarfiga / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
5. Shoot the Runner / (Empire)
6. Cutt Off / (Kasabian)
7. Processed Beats / (Kasabian)
8. West Ryder Silver Bullet / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
9. Thick as Thieves / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
10. Take Aim / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
11. Empire / (Empire)
12. Last Trip (In Flight) / (Empire)
13. I.D. / (Kasabian)
14. Ladies and Gentlemen, Roll the Dice / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
15. Fire / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
16. Fast Fuse / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
17. The Doberman / (Empire)
18. Club Foot / (Kasabian)
19. Vlad the Impaler / (West Ryder Pauper Lunatic Asylum)
20. Stuntman / (Empire)
21. L.S.F. (Lost Souls Forever) / (Kasabian)

Zdjęcie zestawu.

Nie będę się jakoś zbytnio rozpisywał, bo chyba nie ma większego sensu, zagląda tutaj jakaś garstka osób, ale dla tych z was:

Szczęśliwego nowego roku, żeby był lepszy od poprzedniego pod każdym względem, ekodebile powiesili się na drzewach i przestali zawracać głowę jakimiś emisjami spalin, paliwo potaniało do poziomu 3zł za litr, śnieg jeszcze popadał i umożliwił ślizganie się po parkingach, fotoradary spontanicznie ulegały samozapłonowi, Niemcy nie likwidowali autostrad bez ograniczeń prędkości, a nasze drogi zostały wyremontowane. Wiem, abstrakcja, ale nadzieję mieć można.

Jako bonus zdjęcie pięknego Jaguara E-Type.

Take care!

Hello and welcome!

Powyżej macie piąty odcinek wideocastu, programu, który wspólnie z ekipą konsolowca montujemy co jakiś czas. Ten odcinek pojawił się dzisiaj (wczoraj w zasadzie, jest po północy) na youtube i wygenerował całkiem spory odzew, za co jestem wdzięczny, nie tylko dlatego, że więcej komciów = więcej mocy. Dzięki za wszelki support, ale, tak w zasadzie, nie o tym chciałem pisać. Chciałem napisać odpowiedź na komentarz naszego redakcyjnego kolegi, Konrada, podpisującego się w sieci TheAbsurd czy też JediAbsurd. Komentarz brzmi następująco:

 Znam tylko dwie osoby, które marudzą na model jazdy w FM3 – Robert i Piotr. Zdecydowana większość posiadaczy i branży dziennikarskiej była grą absolutnie zachwycona. A stwierdzenie, że lądowała szybko na półce jest bzdurny a wręcz przeczący faktom, nadal masa ludzi w nią gra.

I ośmielę się powiedzieć wprost -  jest to chyba jedna z większych bzdur, jakie przeczytałem w internecie na przestrzeni ostatnich paru tygodni. Odpowiedzi na komentarze na YT mogą mieć jedynie 500 znaków, co jest ilością o wiele za małą na jakieś sensowne przedstawienie sprawy, więc przenoszę całość tutaj, zostawiając pod wideocastem jedynie linka; i spokojnie, nie będzie długo.

No, to do dzieła.

Widzicie, zarówno Robert jak i ja, mamy jeden główny zarzut przeciwko Forza Motorsport 3: model jazdy nie jest realistyczny. Tak, tak, na pudełku jest wielkie „ABSOLUTNY REALIZM”, co jednak mija się z celem równie skutecznie, jak realizacja obietnic przedwyborczych i – drogi Konradzie – nie jest to tylko nasze zdanie.  Podczas moich podróży po krainie internetu natknąłem się na wiele osób, które narzekały na fizykę jazdy w FM3, jednakże nie kolekcjonowałem odnośników do nich w zakładkach, ale uśmiechałem się pod nosem, że wiele osób podziela moje zdanie, wytykając produkcji Turn10 błędy na polu zachowania samochodu. Spore grono wytknie mi w tym momencie, że ich wujkiem może być Sebastian Vettel, ale akurat zgubili numer telefonu do niego, więc nie mogą tego udowodnić i jak najbardziej, jest to ich słowo kontra moje. Nie można jednak się już tak łatwo kłócić z namacalnym dowodem, którym bez cienia wątpliwości jest porównanie Gran Turismo 5 i Forzy Motorsport 3, które zostało przeprowadzone przez magazyn Car And Driver. Zanim zaczniecie pisać komentarz zawierający w sobie 30 litrów jadu, poczekajcie i doczytajcie: GT5 i FM3 nie mogą być uznawane za bezpośrednią konkurencję, bowiem dzieli je milion lat świetlnych i trochę się przez ten czas zmieniło, jestem tego świadomy. Faktem jest jednak, że Car And Driver pisze wyraźnie „(…), Forza [Motorsport 3] jest ekstremalnie wybaczająca i zapewnia znacznie większy margines błędu [niż GT5].(…)”. A ludzie testujący samochody wiedzą „co nieco” na temat tego, jak rzeczywiście się one prowadzą i dosyć trudno jest się z nimi kłócić. I tu dokładnie jest ujęty mój zarzut, co do modelu jazdy w FM3 – jest on nierealistyczny. Kiedy gra pojawiła się na rynku, dobre dwa lata temu, było to coś, czego wcześniej nie uświadczyliśmy i rzeczywiście, można było się porozpływać nad zachowaniami samochodów, bo było to lepsze niż cokolwiek przedtem, co nie znaczy, że było de facto dobre, czy doskonałe. W chwili obecnej, nie ma najmniejszych powodów i nie mam zamiaru patrzeć na trzecią Forzę tak, jakby był rok 2009. Na dziś dzień, zachowania samochodów w FM3 są po prostu kijowe i nie bardzo jest o co się wykłócać, stąd na wideocaście została wyrażona taka opinia, koniec, kropka.

Nie wiem, jak wyglądała Twoja „przygoda z FM3″, ale powiem Ci, jak wyglądała moja – doszedłem do 50 levelu, wyjeździłem absolutnie wszystko, co mnie interesowało, zbudowałem garaż ze wszystkim co chciałem, a następnie postawiłem grę na półkę i wróciłem do niej może ze dwa razy na przestrzeni ostatniego roku. Pozwól, że Cię zapytam: ile znasz osób, które dalej grają w FM3, skoro piszesz, że „nadal masa ludzi w nią gra”? Bo spojrzałem na zestawienia najczęściej ogrywanych tytułów na xboxie (blog Majora Nelsona) od początku 2011 roku i Forza pałęta się w okolicach 15-18 miejsca, wielokrotnie ciesząc się mniejszą popularnością niż wszelakie Maddeny i inne dziady temu podobne. Więc proszę bardzo, pokaż mi fakty, którym zaprzeczyliśmy na wideocaście, chętnie je zobaczę.

Oczywiście, mogę się mylić i zostanę brutalnie uświadomiony, że sprawa wygląda inaczej, ale póki co widziałem dość, żeby upierać się przy swoim.

Aha – Forza Motorsport 4, z tego co miałem okazję się z nią zapoznać, jest jedną z najlepszych gier z gatunku, więc nie odbierajcie tego tekstu jako jakiegoś hejtu wymierzonego w serię jako taką. Czwórka jest poza całą tą sprawą, a dyskusja dotyczy trzeciej części gry, która po prostu się już zestarzała i nie ma co się w stosunku do niej oszukiwać.

Take care!

Miałem dać temu cholerstwu spokój, pozwolić ludziom przykuwać się do drzew i mieć to – najzwyczajniej w świecie – gdzieś, bo marnują własny czas, ale, na miłość boską, nie mogę. W obliczu tego wszystkiego, co się ostatnio dzieje, muszę powrócić do tematu ekodebilizmu, związanych z nim kroków wstecz i całej reszty ograniczeń, które zostaną na nas zaraz nałożone przez Bóg wie jakie organy, albowiem po prostu mnie to drażni.

W maju przy moim bloku pojawiły się rusztowania – spółdzielnia wreszcie zdecydowała się na ocieplanie i wymianę dachu w pozostałych budynkach. Lokatorzy troszkę na to poczekali, bloki, które były odnawiane w poprzednim rzucie zdążyły już zostać wymalowane w jakieś bohomazy i, prawdę mówiąc, wcale po nich nie widać, żeby były odnawiane, ale taka natura ludzi, którzy biegają z puszkami sprayu i udają, że są artystami. Tak czy owak – dzisiaj mamy pierwszy września, więc nie trudno policzyć, że rusztowanie stoi tutaj przynajmniej 3 miesiące, a rezultaty pracy są raczej marne. Mógłbym oczywiście w tym momencie psioczyć na robotników, których częściej widzę pijących piwo w swoim baraku, aniżeli faktycznie coś robiących, ale ich wina jest tylko połowiczna, a i społeczeństwo akceptuje już fakt, że taka natura robotnika na budowie. Właściwie, spuszczenie tzw. bęcków należy się panu profesorowi. Pan profesor, nie mam pojęcia jak się nazywa, na potrzeby historii nazwijmy go Profesorem Ekoświrem, ma wyjątkowo interesujące zajęcie – obserwuje okoliczne ptactwo. Wspaniale, ornitologia to fantastyczne zajęcie i nie nabijam się w tym momencie, moja ciotka jest ornitologiem i podczas jednej z imprez u niej w domu znaleźliśmy w wielkiej zamrażarce najprawdziwszego zamrożonego orła, co stanowiło niebywałą imprezową atrakcję, tak więc wielki plus dla ornitologów w tym miejscu. Poza tym, rolą ornitologów jest wielogodzinne ślęczenie na ambonie gdzieś w środku lasu i gapienie się na rzadkie gatunki ptactwa i tak powinno zostać. Profesor Ekoświr ma nieco odmienne pojęcie o całej tej kwestii, ponieważ ożenił się z własną lornetką i chyba spędza z nią całe dnie obserwując okolicę, najpewniej komfortowo pocąc tyłek w bieliźnie zrobionej z liści. Również jest to w porządku, jest za stary na jakąkolwiek formę aktywności fizycznej czy seksualnej, ale problem pojawia się wtedy, kiedy taki człowiek udaje się do władz spółdzielni i mówi, że remontu dachu robić nie można, albowiem pod dachem jest terytorium lęgowe kawek i jerzyków. Pokopałem trochę tu i ówdzie i poważnie, nie miałbym jakichkolwiek zastrzeżeń do całej akcji, gdyby były to ptaki rzadkie, zagrożone czy cokolwiek innego w tym guście, ale jedno i drugie ma taką samą szansę na wyginięcie (kategoria LC na skali CzKZG), jak mój pies na zrobienie kariery jako prowadzący „Fakty”, więc pytam się, po jaką cholerę cały ten cyrk? Rusztowania nie mogły zostać postawione do końca, ale jednak zostały rozstawione (też nie wiem, po kiego grzyba), co sprawiło, że mój widok z okna wyglądał mniej więcej tak, jak możecie zobaczyć pod tymi podkreślonymi literkami. Wyglądał, albowiem jakiś miesiąc temu zostało zarządzone, że okna niezwłocznie należy okleić folią w celach ochronnych i od tego czasu mój obraz świata, gdy wstanę rano, jest mniej-więcej taki, jak gdybym miał wadę wzroku na poziomie -55. Wchodzenie przez balkon, które umożliwia rozstawione przy oknach rusztowanie, jest fantastycznym patentem, ale potencjalni złodzieje też mają ułatwione zadanie, co zostało wiele razy podkreślone przez moją matkę, która wpadła w panikę, kiedy okazało się, że nikogo nie będzie w domu przez 3 dni. Naturalnie, do niczego takiego nie doszło, więc mogłem powiedzieć „a nie mówiłem”. Uwielbiam to.

W czasie wakacji przebywam w domu, mniej lub bardziej w kratkę w związku z wyjazdami, ale jednak sporo czasu spędzam tutaj, gdzie jestem narażony na towarzystwo rodziców. Jeżeli czyta to ktoś z młodszego pokolenia, kto nie doświadczył bycia poza domem na dłuższą metę – pozwól, że wyjaśnię. Może Ci się wydawać, że rozłąka z rodziną daje w kość i kiedy wrócisz do domu, będziesz mógł usiąść z nimi przy stole i będziecie sobie radośnie opowiadali wszystkie historie, na które nie było czasu od ostatniej wizyty. Prawda jest jednak taka, że w zdecydowanej większości przypadków – ot, wróżąc z fusów, jakieś 99% – bufor bezpieczeństwa, jak go nazywam, napełnia się w przeciągu 15 minut (dobra, do dwóch godzin, powiedzmy) i masz ich dość, więc czasami nawet nie warto się rozpakowywać. Wiem, że ja tak mam, ale to lato było szczególnie trudne do wytrzymania, ponieważ dobra znajoma mojej matki nabyła książkę o zdrowej żywności. Tak, właśnie w tym miejscu zaczyna się syf, bowiem książka została zaprezentowana, spodobała się i, nieuchronnie, wylądowała także i w moim domu. Może jestem ignorantem, który zachoruje na raka odbytu i umrze w męczarniach, ale patrząc na to, jak choroby zapierdzielają po świecie, podejrzewam, że czeka to większość z nas. To jest, o ile nasza droga jednokierunkowa, jak nazywam własne dupsko, nie zostanie zastąpiona jakimś wytworem szwajcarskich naukowców, który będzie kwasoodporny i przeżyje naszą cywilizację, niemniej przesłanie jest takie, że wszyscy umrzemy. I skoro już mamy umierać, to dlaczego mam przeżyć swoje -dziesiąt lat, wciskając w usta sałatkę z pomidora i melona (autentyk, nie wiem jak komukolwiek może to przejść przez gardło …) albo inne organiczne tofu, które sprawi, że moje kubki smakowe skapitulują i po prostu umrą? Ba, mało tych sałatek, zapadła decyzja, że na jakiś czas w domu zapanuje wegetarianizm, co mój ojciec przyjął – typowo dla siebie – wzruszeniem ramion lekko popartym wykrzywionym grymasem, ale dla mnie było to za dużo. Powiedzmy sobie wprost – wegetarianizm jest chorobą, a nie „stylem życia” i jeżeli ktoś rzeczywiście ma ochotę bawić się w królika, proszę to robić beze mnie. Dokładnie to samo powiedziałem mojej rodzicielce, która z resztą też nie wytrzymała za długo oszukując własny organizm, ale nawet gdyby się to jakoś przesadnie długo ciągnęło, kupiłem w internecie śmierdziela do samochodu o zapachu bekonu, o którym Clarkson i spółka mówili w jednym z odcinków TopGear. Podobnie jak oni, uważam, że może on wyleczyć wegetarianizm, ale nie zostałem zmuszony do tak drastycznych kroków, dlatego też w Maździe nadal aktywny pozostaje japoński żelowy odświeżacz powietrza o zapachu limonki, który działa. Jako jedyny na świecie chyba.

Na samym wstępie napisałem o robieniu kroku wstecz, a wszystko to w związku z ulotką, która niedawno wpadła w moje ręce, kiedy biegałem gdzieś po mieście i jakaś kobieta wcisnęła mi ją prosto w twarz. Ulotka ta, naturalnie dotycząca promocji ekologii i życia na zielono, nakłaniała do nie rozgrzewania piekarnika zanim włożymy doń potrawę, ponieważ znacznie zmniejsza to zużycie energii i w związku z tym jest lepiej… bo jest lepiej. Powiem tak, od zawsze rozgrzewam piekarnik przed włożeniem do niego potrawy, od zawsze w przepisach jest, żeby tak robić, od zawsze moje potrawy wychodzą… umiarkowanie dobre (chociaż szynka w whisky była fenomenalna, przyznam nieskromnie), ale to akurat nie ma za dużego związku z samym pieczeniem, a raczej procesem przygotowania dania, któremu zwykle towarzyszy dużo krzyków i zadyma porównywalna do operacji Overlord. Tak czy owak – wydaje mi się, że rozgrzewanie piekarnika nie jest najbardziej niszczącym procesem na świecie, a ludziom, którzy wymyślili tą akcję, sugeruję iść skandować u bram Toyoty, żeby ta zaprzestała produkcji Priusa, albo żeby przekazali swoje pieniądze na badania nad przechowywaniem wodoru i rozwój technologii wykorzystywanej w Hondzie FCX Clarity, bo to jest faktycznie ekologiczny samochód i rozwiązanie, które ma przyszłość. A skoro przy samochodach jesteśmy – wraz z końcem zeszłego roku z rynku zniknęła Honda Civic Type-R oraz Mazda RX-8, a wszystko to dlatego, że samochody te nie spełniały jakichś śmiesznych norm spalin. Debilizmem jest, moim zdaniem przynajmniej, pozostawianie na drodze mających 14 milionów lat Mercedesów z silnikami diesla, które produkują zasłony dymne skuteczniej niż wyspecjalizowane narzędzia jednostek antyterrorystycznych i wprowadzanie zakazu sprzedaży dla samochodów nowych, które zatruwają środowisko nieporównywalnie mniej, przy okazji będąc bezpieczniejszymi. Wywalcie won wszelkie „beczki” i zastąpcie je Civicami Type-R, ludzie będą zadowoleni, bo pod ich maską będzie się kręcił silnik generujący własne pole grawitacyjne, a ekolodzy może niech idą się zająć problemami pierdzących krów, zamiast czepiać się porządnych samochodów. Osobiście chcę mieć w garażu sprzęt pokroju Lambo Gallardo LP570-4 SL czy nowego Aventadora, nie bacząc na fakt, że jedno i drugie wypluwa z siebie niemalże 400g CO2 na każdy przejechany kilometr, bo – dziwnym trafem – w parze z wysokim CO2/km idzie przy okazji olbrzymi współczynnik dobrej zabawy. Dlatego też, na sam koniec, zdjęcie Aventadora SV. W zasadzie wizualizacja, bowiem takie cudo nie istnieje, ale jest to dokładnie taki samochód, jakich powinno być więcej na ulicach.

I tym akcentem zakończę pierwszy od dawna wpis. W sumie, to by było na tyle w kwestii „regularnego i częstszego pisania”.

Take care!

Kojarzycie Renault 4? Taki mały samochodzik, przodek Twingo, którego pełno we wszelakich śródziemnomorskich mieścinach. Zwykle w kolorze oliwkowej zieleni albo bladego niebieskiego, stoi gdzieś z boku i rdzewieje. Nie był nigdy jakimś wielkim fenomenem, w sportach radził sobie raczej kiepsko, jeżeli nie liczyć 5 i 3 lokaty w dwóch edycjach rajdu Dakar. Wyobraźcie sobie więc moje zdziwienie, kiedy dowiedziałem się, że w tegorocznej edycji Gumball 3000 wystartuje Renault 4 z 1978 roku. Po paru minutach dłubania w sieci stało się jednak jasne, że w przeciwieństwie do ekipy startującej kilka lat temu w Citroenie 2CV, kierowca i pilot Renault 4 nie jadą na Gumball tylko po to, żeby zobaczyć czy ukończą rajd. A wszystko to – jakże by inaczej – za sprawą pewnych modyfikacji.

Postawmy sprawę jasno – uwielbiam hot hatch’e. Idea niewielkiego, miejskiego samochodziku, z którego wywala się 1.0l diesel i zastępuje go – powiedzmy – 1,4l benzyniakiem, który na skutek dołączonej turbosprężarki kręci się tak szybko, że generuje własne pole grawitacyjne, jest wprost genialna. Skłamałem w tytule tego felietonu, bo poza francuską miłością jest jeszcze kilka rzeczy z kraju Napoleona, które mi się podobają i na (niemalże) samym szczycie tej listy widnieje właśnie jeden z francuskich hot-hatchy. Powiem więcej, kocham RenaultSport Clio V6 bo jest kompletnie bez sensu. To miejski samochodzik, w którym ktoś zamienił tylne siedzenia na trzylitrową V6, podpiął ją do tylnej osi, dorzucił bodykit i wypchnął to do salonów sprzedaży. Jest to cudownie niepraktyczne, pieruńsko trudne do opanowania auto, które ma stosunkowo mały bagażnik, nie przewiezie nikogo poza Tobą i jakąś drugą osobą i nie nadaje się, żeby wyskoczyć nim na weekendowe zakupy. Chyba, że kupujesz obrazy, które można położyć na pokrywie silnika i poczekać aż ciepło generowane przez jednostkę napędową zamieni je w dobrą podpałkę na najbliższego grilla (pozdrawiam Olsztyńską ekipę, nadal uważam, że keczup jest ważniejszy od podpałki,). Clio V6 podoba mi się na tyle, że zastanawiam się, czy nie zainwestować w nie jako pierwszy własny samochód – nie zanosi się, żebym został ojcem i potrzebował tatusiowozu, więc mogę mieć w dupie brak praktyczności, a jeżeli komuś się nie podoba fakt, że nie mogę przewieźć jego i osoby towarzyszącej, to sorry – deal with it, zawsze pozostaje mu autobus, miejsce w którym spotykają się wszystkie warstwy społeczeństwa.

Nie o tym jednak chciałem, chociaż, jak by nie patrzeć, jest sens rozpisywania się o Clio V6 w kontekście Project Old to New. Dlaczego? Bo, jakby to ująć, startujące w Gumball 3000 R4 dzieli ze swoim młodszym bratem pewne komponenty, ale o tym za moment. Za projekt odpowiedzialni są panowie z Paryskiego L’Ecurie, o których – prawdę mówiąc – nie słyszałem aż do teraz. Patrząc jednak na to, jak wygląda dwóch głównodowodzących projektu, nie ma co się martwić, że nowe wcielenie R4 rozpadnie się w czasie jazdy, albowiem jeden z nich ma brodę. Naukowcy mają brody. Mój korepetytor z matematyki z LO miał brodę. W dużym skrócie oznacza to, że brodaty francuz stojący za projektem umie matematykę i ma cyfry w znajomych na Facebooku czy innej mordoksiążce.

Dobra, chyba dość owijania w bawełnę i pora na powiedzenie wprost czym jest tak w zasadzie Project Old to New, a co za tym idzie, czym jest Renault 4 startujące w tegorocznej edycji Gumball 3000. Po krótce: jest to buda 4L z 1978 roku osadzona na podwoziu i mechanice Clio V6 pierwszej generacji. Innymi słowy, mamy doczynienia z trampkiem typu „vintage”, który został wyposażony w podeszwy wykonane z rakiety Saturn-V. Trzylitrowa widlasta szóstka z dopiętym podtlenkiem azotu spoczywająca pod starym nadwoziem, odpowiednio przystosowanym do absurdalnie szerokiego rozstawu kół. Całość prezentuje się porażająco muskularnie, ale samochód był ukończony naprędce i daję głowę, że wygłuszenia w środku jest jak na lekarstwo, podobnie ma się sprawa z wyposażeniem, co musi owocować niską masą, a zatem szerokość i wielkie powierzchnie dociskające są potrzebne, żeby R4 po prostu nie odleciało w kosmos.

Jak samochód poradzi sobie w Gumballu, gdzie stanie do pojedynku z samochodami pokroju Bugatti Veyrona, Lamborghini Murcielago LP670-4 SV i innych McMerców SLR, chyba nie ma nawet co gdybać – panowie nie jadą po wygraną, a raczej żeby się naprawdę dobrze bawić w klubach całej Europy (Trasa leci od Londynu przez Paryż, Barcelonę, Monako, Wenecję i Belgrad, finisz zaś jest w Istambule) i sądząc z relacji, która jest prowadzona za pośrednictwem oficjalnej strony eventu oraz mordoksiążki, czego jak czego, ale zabawy tam nie brakuje. Co do samego projektu – jeżeli jesteście nim zainteresowani i znacie język francuski, chcecie zobaczyć zdjęcia brodatego mężczyzny, który stoi przy pociętym samochodzie, trzymając w dłoniach spawarkę – odsyłam na stronę Project Old to New.

Powiem krótko: ten projekt wywołał uśmiech na mojej twarzy, bo mimo, że Renault 4 nie jest moim zdaniem jakąś wielką ikoną motoryzacji, to fajnie, że taki twór powstał, a panowie z  L’Ecurie znaleźli w sobie dość siły i pasji, żeby dopiąć swego i wystartować w Gumball 3000 tak poskładaną Czwórką. Nie wiem tylko skąd wyciągnęli odpowiednią ilość kasy na realizację całego przedsięwzięcia, ale czy na obecnym etapie, kiedy R4 zapierdziela po Europie koło jakiegoś Porsche 911 GT2, jest to ważne? Chyba nie. Grunt że się udało, rezultat działa jak powinien, a na dodatek wygląda po prostu obłędnie. Więcej takich rzeczy!